Περί υδάτων (1)
Όταν το βράδυ της Κυριακής του δεύτερου γύρου των Δημοτικών Εκλογών κρίθηκε το αποτέλεσμα, δεν το κρύβω πως πικράθηκα. Γρήγορα όμως την πικρία μου διαδέχθηκε μια νότα αισιοδοξίας. Σκέφτηκα ότι το αρνητικό για την παράταξη που συμμετείχα αποτέλεσμα, ίσως να μην ήταν και τόσο αρνητικό για την Αίγινα.
Τώρα, δυο χρόνια μετά, είμαι σε θέση μαζί με την πλειοψηφία των Αιγινητών να γνωρίζω ότι οι όποιες ελπίδες μας έχουν διαψευσθεί με τρόπο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο.
Αυτήν την απαισιόδοξη εικόνα, που έχει παγιωθεί πια στη συνείδηση των πολιτών ολόκληρου του νησιού, θέλω με την δημοσιοποίηση των απόψεών μου να αναδείξω. Θα έλεγα με την ελπίδα πως κάτι θα μπορούσε να βελτιωθεί, όμως τώρα πια έχω την πεποίθηση ότι η προώθηση πραγμάτων για το κοινό καλό, δεν ήταν εξαρχής στις προθέσεις του κ. Δημάρχου και των συνεργατών του στην πλειοψηφία τους.
Ζήτημα 1ο: «Το νερό».
Χρόνια πολλά τώρα κατηγορούμε όλοι μας τις εκάστοτε Δημοτικές Αρχές για το γεγονός ότι δεν έκαναν τίποτα το ουσιαστικό για να λυθεί το πρόβλημα της ύδρευσης στο νησί. Απογοητεύσεις κάθε φορά, ελπίδες και πάλι απογοητεύσεις.
Και φτάσαμε στο σήμερα. Δύο καμένα χρόνια τώρα και κανείς δεν μπορεί να πει πως κάτι καλό γίνεται. Η ποιότητα του νερού το ίδιο κακή. Η εικόνα των «ιθαγενών» στην Παναγίτσα και των απορημένων τουριστών έγινε πια το σήμα κατατεθέν του νησιού. Η επάρκεια κατά τους θερινούς μήνες επισφαλής. Οι συμβάσεις με τον μεταφορέα ίδιες και χειρότερες από εκείνες που χρόνια πολλά τώρα εν χορώ κατηγορούσαμε.
Υπάρχει βέβαια και κάτι νέο στο θέμα της ύδρευσης: Είναι το νέο τιμολόγιο. Τιμές κατά κυβικό που χαρατσώνουν τους πολλούς για να ελαφρύνουν κάποιες επιχειρήσεις όπως καφετέριες, μοναστήρια κλπ.
Πληρώνω έως 3,5 ευρώ τον καφέ μου και αρνούμαι να επιδοτώ, εγώ και κάθε πολίτης νομίζω, οποιονδήποτε επιχειρηματία. Προσωπικά αρνούμαι ακόμη να επιδοτώ οποιαδήποτε δραστηριότητα έχει σχέση με την σωτηρία της ψυχής μου.
Οι δαπάνες για την ύδρευση είναι, όπως καλά γνωρίζουν οι πάντες, ανταποδοτικές δαπάνες. Τούτο σημαίνει ότι η τιμή του νερού καθορίζεται από έναν απλό λογαριασμό: Συνολικές δαπάνες ύδρευσης (αγορά νερού, συντήρηση δικτύου κλπ) ίσον τιμή κυβικού επί το σύνολο των κυβικών που καταναλώθηκαν. Στον λογαριασμό αυτό πρέπει να ελαττωθεί η τιμή λόγω επιδότησης που γίνεται από την πολιτεία.
Τα 2.400.000 ευρώ της επιδότησης θα ?πρεπε να αφαιρεθούν από τα έξοδα ύδρευσης με ανάλογη και σημαντική μείωση της τιμής του κυβικού στον καταναλωτή.
Αλήθεια ένας τέτοιος λογαριασμός για την ύδρευση δεν πρέπει να γίνεται κάθε χρόνο; Και επανέρχομαι στην έκπτωση που γίνεται. Η έκπτωση αυτή καθ? αυτή είναι παράνομη. Δεν την επιτρέπει ο νόμος. Η μόνη παρέκκλιση στην τιμή, μπορεί να γίνεται για κατηγορίες πολιτών όπως πολύτεκνοι ή άποροι. Κάτι τέτοιο να το δεχτώ με όλη μου την καρδιά. Αν είναι να απαλλάξουν εν όλω ή εν μέρει, συμπολίτες μας από του μη έχοντες, να πληρώσουμε οι υπόλοιποι το παραπάνω που μας αναλογεί.
Το να κερδίζουν όμως κάποιοι εις βάρος μου το θεωρώ απαράδεκτο. Τα «προεκλογικά χρέη» της παράταξης που πλειοψηφεί στο Δήμο, δεν θα τα πληρώσουν οι πολίτες.
Μπέσης Ηλίας
Φυσικός
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
